قطار - آبشار بیشه

در کنار لذت سفر تلاش می کنم یادگرفتنی ها را یاد بگیرم هرچند خیلی به چشم نیاید. فرصت انسان اندک است و بی گمان خداوند ما را بی هوده و سرسری نیافریده که فقط وقت تلف کنیم. باید جنبید. باید حرکت کرد. باید فکر کرد. باور کنیم و ایمان بیاوریم که زندگی جاری شدن و پیوستن به اقیانوس هستی ست. پیوند هر قطره با قطره ای دیگر است... قطره خودت را به دیگر قطره ها برسان... به قطره خودت ایمان بیاور... قطره ما یک معجزه است... به معجزه فکر کن...

درست کردن خودت خیلی کار راحتی نیست. جایی می خواندم که یک نفر در اواخر عمرش وقتی از او سوال می کنند که از زندگی چه یاد گرفتی؟

می گوید:

اوایل جوانی دلم می خواست دنیا را تغییر دهم... دیدم نمی شود.

جوان که شدم تصمیم گرفتم کشورم را تغییر دهم... دیدم نمی شود که نمی شود.

زمان از جوانی گذشت. با خودم گفتم خانواده ام را تغییر می دهم... دیدم نمی شود.

از جوانی فاصله گرفتم و به پیری نزدیک شدم. فهمیدم که برای هر تغییری اول باید خودم را تغییر دهم... شد؛ اما اندکی دیر بود...کارم قدری سخت شده بود چون زمانی فهمیده بودم که از جوانی و فرصت های آن خیلی گذشته بود.

تغییر یعنی کوبیدن و دوباره ساختن خودت.

من این جمله " خودت باش" را در کتاب های روانشناسی و یا از زبان روانشناسان هرگز نفهمیدم... اگر این من، من خوبی نباشد. یعنی مردم آزاری کند. دروغ بگوید. حسادت کند. به خودش و دیگران احترام نگذارد و و و و و ... باز هم می توانیم بگوییم: "خودت باش"...

گاهی بهتر است در مورد خیلی از جمله ها ولو از زبان روانشناسان یا مشاهیر و بقیه بیشتر فکر کنیم...

با خودم بودم و برای خودم نوشتم. هرچند می دانم گاهی باز یادم می رود... اما خب...!